14 juli 2014

Puinhopen van Longyearbyen

Zaterdagavond voor vertrek van de tweede reis kwam er een nieuwe maat aan boord, Suus. We zouden de dag erna vroeg vertrekken en ze had geen idee waar ze nu eigenlijk was. Die avond namen Sigrid en ik haar mee het dorp in (Longyearbyen dus). Wij vonden een snelle toeristische route via de voor ons inmiddels bekende plekken noodzakelijk om haar toch een beetje een indruk te geven van wat Spitsbergen nu is naast de gletsjers en natuurgeweldigheden die ze toch wel zou ervaren de dagen eropvolgend.


Wat een openbaring om met iemand door een plek te lopen die met compleet open ogen kijkt. Het zette alles even in een heel ander perspectief.
Ineens lagen we met de boot op een industrieterrein waar van alles maar aan de kant was gegooid. Er stonden alleen maar containers en overal lagen hopen zand en grind. De wegen waren stoffig en slechts een paar geasphalteerd en al die rioolbuizen die boven de grond liepen, dat zag er toch ook niet uit?
Eigenlijk vond Suus het één grote puinhoop, alsof het een groot bouwterrein betrof. Alleen de vrolijk gekleurde gele, rode, blauwe en groene huisjes, dat was dan wel weer gezellig.
Ach ja, 9 maanden per jaar ligt hier een dik pak sneeuw, zie je niks van de stoffige straten, zijn de rioolbuizen onzichtbaar en waan je je (denk ik) eerder in een skidorp waar de sneeuwscooters klaar staan voor een tripje de bergen in dan in een afgelegen stoffig dorp waar het belang niet ligt bij de geharkte tuinen en de gecultiveerde perkjes.

Dat van die rioolbuizen was me de eerste keer wel opgevallen, maar dat we met ons schip aan een industriehaven lagen, dat had ik zo nog niet gezien... Snel maar dat andere spitbergen verkennen met suus.

Geen opmerkingen: