25 december 2014

Fin del Mundo


Vrijdagnacht voeren we over het Beagle kanaal richting de eindbestemming van deze tocht, Ushuaia. Fin del Mundo, zoals het hier in de volksmond heet (of vooral binnen de toeristen industrie). Het einde van de wereld. Wat mij betreft bestaat het einde van de wereld niet.

Mijn eerste blik op Ushuaia, die in eerste instantie niet verder reikte dan de steiger, deed me namelijk helemaal niet denken aan het einde van de wereld.  Het deed me eerder denken aan het begin van een nieuwe wereld, het begin van nieuwe avonturen. De jachten die hier liggen zijn anders dan de jachten die je in Nederland ziet liggen, zelfs anders dan de jachten die je in Noorwegen ziet liggen. Ze zijn over het algemeen niet perse heel mooi, eerder robuust. Niet de mooiste meisjes uit de klas, maar wel degene die op zoek zijn naar wat ruiger weer, wat heftigere golven en die niet bang zijn voor Kaap Hoorn.
Dikke verstagingen en extra lange lijnen die op grote katrollen gerold zijn.  Schepen van staal, met een grote radar bovenop en genoeg antennes om alle mogelijke contact op de wijde zee te kunnen zoeken.
De afgelopen dagen hebben we keihard gewerkt. We zijn alle supermarkten afgestruind op zoek naar voorraden. Eten voor 15 man, voor 4 weken en zonder enig mogelijkheid om ergens ook maar een pakje boter aan te schaffen. De vriezer zit vol en meer groente kunnen we niet vers houden. Al het blikvoer is aangevuld, de champagne voor over 2 weken staat koud, de oliebollenmix is geïmporteerd en de kerstversiering hangt al. Alles gaat mee.
De afvoer pomp is gerepareerd, de zeilen hebben extra leuvers, de watertanks zijn weer vol en het beddengoed fris gewassen. Slechts vier 'drums' van 200 liter zijn over de steiger gerold en geleegd in de dieseltanks (gelukkig hadden we al in Punta Arenas getankt) want aan een bunkerstation doen ze hier niet. We zitten afgeladen vol, de kaarten liggen klaar, het kerstbrood is al gebakken (door de bakker, ik zal heel eerlijk zijn) en het dek geschrobd.
Maar wij zijn niet de enigen. Op de steiger is iedereen druk in de weer met tray-en bier, flessen water en andere aankopen voor wekenlang overleven op zee en de Antarctische wateren. We lenen van elkaar de waterslang en de dieselpomp, vertellen de nieuwste berichten over de ijssituatie in het zuiden en de mooiste ankerplekjes. Niemand zit stil. Het is een bijzonder gezicht en de sfeer die er hangt is een van saamhorigheid. We gaan allen dezelfde kant op. De één met vrienden, de ander met gasten maar allen richting het zuiden, richting de heftige Drake Passage die Argentinië van het Antarctisch schiereiland scheid. Die soms heel rustig en kalm is, maar vaker voorbijgaande schepen goed door elkaar schud. Gelukkig hebben we al een beetje geoefend op de vorige reis.

Wij zijn klaar voor de gasten én klaar voor vertrek. Bij ons kan niks meer misgaan. Ik gooi er nog een verhaal uit vlak voor vertrek en zal onderweg over mijn nieuwe avonturen schrijven. De Drake Passage gaan we trotseren, Kaap Hoorn zullen we ronden. De Anne Margaretha gaat aan haar 7e Antarctica avontuur beginnen, en ik aan mijn eerste.

Voor nu, fijne kerst en door naar mooie avonturen in het nieuwe jaar!


Geen opmerkingen: