23 december 2014

sneeuw

Eén van de dingen waar ik echt heel erg gelukkig van kan worden is sneeuw. Dat gevoel dat je krijgt als je wakker wordt, de gordijnen open doet en dan ineens blijkt dat er een dikke laag witte dons over de wereld ligt. En ondertussen  dwarrelen er grote wollige vlokken neer die de witte donslaag blijven aanvullen. Misschien dat ik daarom ook zo graag die uitersten opzoek van de 'Noord'- en 'Zuidpool'. Waar kou en sneeuw geen uitzondering zijn, maar eerder regel.

Maar bij Antarctica zijn we nog niet, verre van, we varen op moment van schrijven door Vuurland in Zuid Amerika. En het is hier zomer. Nu had ik in mijn vorige schrijven al genoemd dat dit gebied bekend staat om zijn gure winden en natte gronden, en dat de korte broek echt niet mee had gehoeven. Iets waar ik in eerste instantie denkend aan 'Zuid-Amerika', 'zomer' en 'Vuurland' toch echt andere ideeën over had. Niets blijkt minder waar.

De afgelopen vijf dagen varen we vanaf Punta Arenas richting Ushuaia. Als echte ontdekkingsreizigers komen we in verlaten baaien en meren we af bij idyllische ankerplekken waar sporadisch iemand voet aan wal zet. Je komt hier echt niemand tegen en vraagt je soms af of in dat dicht begroeide bos waar geen doorkomen aan is, niet stiekem toch nog een Yanama indiaan verstopt zit die de tand des tijds (en des Europese invasies) doorstaan heeft. Hoe men hier reeds in de 16e eeuw zonder enig hulpmiddel zoals we die nu gewend zijn (kaart, GPS, dieptemeter, radar, weersvoorspelling (hoe onbetrouwbaar ook), marifoon, verwarming, Gore Tex) elke baai in kaart wist te brengen en (soms) ook nog heelhuids weer thuis kwam, is bijzonder te heten. 

Besneeuwde bergtoppen en dichtbegroeide bossen zijn de entourage van de fjorden waar we doorheen varen. Maar los van de imposante en heel bijzondere omgeving, heeft het de afgelopen dagen toch echt vooral geregend. En inderdaad, het kan ook heel erg hard waaien. Om de beurt staan we dik ingepakt achter het roer terwijl de regen en wind om ons heen slaan. Na een half uur kleumen in de natte kou, neemt een ander het over, en kan je even die natte jas uittrekken en een paar handschoenen ergens vandaan toveren die nog niet doorweekt zijn. Om een half uur later ook deze weer nat te laten regenen.

Gisteren gingen we voor anker op (wederom) een heel bijzondere plek. Om ons heen niks dan dicht gegroeid bos waar een diversiteit aan vogelgeluiden uit opstijgt. Maar al vrij snel is de boomgrens bereikt en rest niks dan kale bergtoppen. Tussen de bergtoppen aan de andere kant van de baai, die net even een tandje groter zijn, dwingen enorme gletsjers zich langs de flanken van de berg. Prachtig.

Wat nog mooier was, was het uitzicht van vanochtend... Ik werd wakker en liep naar de stuurhut een verdieping hoger waar je goed naar buiten kunt kijken. En ja hoor, dikke vlokken sneeuw dwarrelden naar beneden. Het dek was bedekt met een dikke laag wit goud en de bomen van het bos kleurden langzaam van groen naar wit. De wereld liet zich even van zijn beste kant zien... 
(heel even, want na een paar uur scheen de zon en leek het heel even of de zomer toch nog ging komen...)

1 opmerking:

Henk Eggens zei

Fantastisch, Julie. Mooie beschrijving! Ik krijg het er koud van.... en hier is de temperatuur overdag 37 en 's nachts 27 graden (in de Amazonas, bij Jesus'ouders in Rondônia, Braziel). Goede vaart! Henk