26 januari 2015

Diesel tanken in Ushuaia

Ik ben eerder met de Anne Margaretha in Rusland geweest, en daar was het diesel tanken al een hele gebeurtenis op zich. Nu verwacht je dat hier in Ushuaia, waar toch regelmatig schepen met passagiers richting Antarctica vertrekken, de zaken iets anders geregeld zijn. Maar niets blijkt minder waar.
tijdens ons tipje 'down south' hebben we stiekem flink wat diesel verstookt. Je kan zeggen wat je wilt, maar zeilen tussen de ijsblokken is geen goed idee. En een rustige Drake betekent dat er geen wind is om je thuis te brengen.

Nu wisten we al van eerdere reizen van Heinz dat diesel halen in Ushuaia heel veel werk is, omdat dat per vat geleverd wordt. Ons doel was dan ook om die ene dag dat we in Puerto Williams lagen, een tankwagen te regelen die ons 3000 liter kon geven. Zo gezegd, zo gedaan zou je denken. Maar helaas. Het enige tankstation (die vooral de marine voorziet van diesel), was al leeg getrokken, en de nieuwe diesel zou pas over 3 dagen geleverd worden.

We konden dus genieten van een vrije dag in Puerto Williams, maar er kwam een extra dag bij in Ushuaia. Het schijnt dat je niet meer dan 2 vaten per persoon per dag (of zoiets) mag bestellen, terwijl wij toch echt 15 vaten nodig hadden (per vat komt 200 l diesel). Nu kan er een hoop als je het niet iedereen laat weten, en dus zouden er op zondagochtend om 6 uur 15 vaten diesel geleverd worden.
Lars (een van de maten) moest uit een stapel vaten die ergens in ene hoekje lag, 15 'goede' vaten uitzoeken. Dus van de 25 onbetrouwbaar uitziende vaten vol met roest en deuken, mocht hij beslissen welke (hopelijk) geen lek hadden.

Zondagochtend om half 9 werden de vaten gevuld en wel uit de vrachtwagen gegooid. Stel je voor: een oud vrachtwagentje op een stoffig terrein van een halfbakken jachtclub naast een container vol oude olievaten. op de grond wordt een oude vrachtwagenband neergelegd waarop één voor één de vaten uit de wagen worden gegooid. Vervolgens mogen wij die vaten stuk voor stuk met een klein karretje over een krakkemikkige steiger naar de boot trekken, zo'n 200m verderop.

Terwijl dit gaande is, komt onze agent naar de boot met de vraag of we iets hebben om een lek in een van de vaten te dichten. uuhhhh...
Gelukkig heeft de chauffeur van de vaten een echt McGuiver oplossing:  Stuk kauwgom en een schroef doen wonderen. Maar wel zorgen dat de kauwgom goed opdroogt, anders werkt t niet. Tuurlijk, had ik zelf aan kunnen denken!

Nu zijn bovenbeschreven avonturen nog tot daaraantoe. Het wordt pas echt een probleem als je met dat vat hobbelend en stuiterend over de steiger loopt, en je er achter komt dat dat ene kauwgompje niet toereikend was. Eén centimeter rechts ervan zie ik een klein stroompje diesel tussen mijn handen doorsijpelen...nog een gaatje.

Terwijl de wind om onze oren waait (windkracht 9) proberen we zo snel mogelijk het vat leeg te tanken. Gelukkig hebben we van de leverancier ook een hele fijn elektrische pomp mogen 'lenen' zodat we niet met de hand de vaten leeg hoeven te pompen. Dit scheelt ons per vat ongeveer 40min werk, reken maar uit.
Met een stuk zeil, doeken en oude lappen probeer ik zo goed en kwaad als het kan de diesel die uit het mini gaatje wil ontsnappen tegen te gaan en ervan te weerhouden in het water te geraken. Het vat is behoorlijk snel leeg, maar eerlijkheid gebied te zeggen dat er echt wel een paar druppeltjes in het water terecht zijn gekomen. Sorry.

Al met al waren er 2 vaten die niet helemaal water- (of diesel-) dicht waren, en was er eentje maar half gevuld. Maar het schip is weer tot de nok toe gevuld. En niet alleen met diesel, ook de voedselvoorraden, het water, de crew en de gasten zijn weer aangevuld.
We kunnen weer op pad! Mijn tweede keer naar het machtige continent. Een boot vol verse enthousiastelingen die nog van niks weten. Frisse blikken op een fris continent. En ik mag het allemaal nog een keer meemaken.


Nu maar hopen dat de Drake zich weer een beetje koest houdt met dit soort winden.

(foto's komen volgende ronde weer...)

Geen opmerkingen: