21 januari 2015

Einde van de reis

Ik vraag aan Heinz of ik tot de eerste zaling mag klimmen. Een zaling is een soort dwarsverband in de mast waar de verstaging doorheen loopt. De Anne Margaretha heeft er aan de mast van het grootzeil twee. De bezaan mast (de achterste mast van het schip) heeft er slechts één. Soms klim ik erin om mooie foto's te maken of gewoon om van het uitzicht te genieten.

We stevenen af op een smalle doorgang, LeMaire Channel, waar we doorheen willen onderweg naar de Vernatsky basis (Ukraine). Dit zal ons meest zuidelijkste punt zijn waarop we kunnen komen zei het niet dat we voor ons, bij de ingang van de nauwe doorgang, vooral heel veel grote ijsblokken zien liggen.

Ik heb dus een dubbele reden om die mast in te gaan en bovenop de zaling te gaan zitten. Kan ik behalve mooie plaatjes maken, ook meteen zien of er wellicht wél een doorgang is tussen de ijsblokken door die we van een afstand niet kunnen zien.

Ondertussen zie ik door de verrekijker heel ver weg, tussen de pieken van de ijsbergen door, iets wat op een soort mast lijkt. Ik vraag aan Heinz of de Vernatsky basis al in zicht zou kunnen zijn, maar dit is  niet het geval. Dan blijft er maar een ding over, en dat is een schip. Maar een schip biedt goede hoop, dat betekent dat wij er (theoretisch gezien) ook door moeten kunnen. We roepen het schip op en vragen hoe de ijssituatie verderop in het kanaal is. Ze vertellen ons dat het verderop prima te doen is en dat er vooral in het begin veel ijs ligt. Dus wij vervolgen onze weg.

LeMaire channel is een smal kanaal met links en rechts gletsjers die hoog boven ons uit torenen  In de sneeuw zie je smalle zogeheten snelwegen; routes door de sneeuw die pinguïns altijd volgen om van A naar B te komen en die lange bruinige strepen achterlaten in de metersdikke sneeuw.  Behalve enorme ijsformaties zijn het ook kleine ijsblokken die onze weg versperren en waar we met gepaste snelheid omheen manouvreren. Vlak nadat ik het roer van Heinz heb overgenomen zie ik in de verte een walvis een soort koprol uit het water maken. Dit is echt té bizar. Om ons heen springen pinguïns blokjes ijs op en af (jawel, net als in de film) en zwemmen in grote getale om de boot heen. Waar zijn we beland??? Elke dag leken we een ander wonderland binnen te varen, maar wat mij betreft is dit toch wel van de overtreffende trap.

De zaling mag ik uiteindelijk niet op, want de radar staat aan. De radar hangt aan de bezaan mast op dezelfde hoogte als de eerste zaling van de grote mast. Met de radar kan je, behalve kustlijnen en andere schepen, ook goed zien waar grote ijsblokken drijven. Maar de radar werkt als een soort enorme grote magnetron en die staat op het moment aan. Ik mag dus niet de mast in en op de eerste zaling van het uitzicht gaan genieten en mooie plaatjes maken. Als ik dat zou doen is het net alsof ik in een magnetron ga zitten.

Dus ik bewonder vanaf het dek dit magische landschap. Net zo lang totdat het ijs zo dicht opeen pakt dat zelf Heinz geen uitzicht meer ziet. Het enige wat we nu nog zien is pakijs, links, rechts, achter en voor. De blokjes die we tot op dat moment nog konden wegduwen vanaf de boeg zijn nu echt te veel te groot. Zuidelijker komen we niet, dit is ons 'einde'.

Op de weg terug richting de Drake passage zien we nóg meer walvissen, zee-luipaarden en pinguïns. Zelfs een orka familie zwemt langs het schip. Onze laatste ankerplek leek even heel idyllisch maar de gedachte dat we alleen waren hier in het Antarctisch landschap werd ook onze laatste dag nog even teniet gedaan door een ander zeilschip wat naast ons zijn anker liet vallen.



Voordat we weer de overtocht over de Drake Passage begonnen, konden we nog één dag genieten van buitenspelen. We bezochten met de dinghy een verlaten Argentijnse basis waar nog wel een hut was met heel veel voorraden; voor als je ingevroren raakt en moet overwinteren. 4 bedden, een kachel, zakken meel, zakken snoepgoed, oregano om de boel een beetje op te leuken en welgeteld twee Argentijnse magazines. Gelukkig konden wij gewoon weer in de dinghy stappen en terug naar de boot varen.


Iedereen was weer een beetje huiverig voor de oversteek en bereidde zich op alle mogelijke manieren voor op zeeziekte. Alle middelen en tactieken werden besproken. Geen alcohol en koffie de dag ervoor,  pilletje dit, pilletje dat, op bed gaan liggen of juist buiten blijven staan. Welke koekjes zijn beter, zout of zoet en hoeveel appels kunnen we nog verdelen? Ach, het was allemaal overbodig. De eerste dag zaten we met zijn allen te scrabbelen onderin het schip, aten we pompoensoep en was iedereen blij. De Drake was ons gunstig gezind. Het zeilen stelde niet veel voor, want een rustige Drake betekent ook heel rustig weer en vrijwel geen wind. Maar je hoorde niemand klagen.
Na 4 dagen op zee kregen we Kaap Hoorn in zicht en werden we verwelkomd door rondspringende dolfijnen en grote groepen albatrossen. We waren weer bij land...

De eerste landing was bij Puerto Toro (Chili), het zuidelijkste dorp van Chili, trouwens, van de wereld waarschijnlijk. Maar het is hier zomervakantie dus de paar honderd man die hier doorgaans wonen, waren niet thuis.

De volgende dag voeren we door naar Puerto Williams (ook Chili). Een iets groter dorp met winkeltjes en restaurantjes. In de haven ligt het vol met grotere en kleinere bootjes die naar Antarctica afreizen en net als in Ushuaia kijk je je ogen uit naar de inventiviteit die sommige schippers hebben om hun schepen klaar te maken voor de (doorgaans) woeste Drake passage en moeilijke landingen in Patagonia en Antarctica.  Naast alle apparatuur die je nodig hebt zoals een radar, epirb, AIS en wat al niet meer, moet je ook lijnen hebben die minstens honderd meter lang zijn (voor moeilijke ankerplekken), stormzeilen (voor de woeste zeeën) en genoeg water en diesel mee kunnen nemen (voor als de zee niet zo woest is en je toch vooruit wilt komen).
Suus (een van de maten) viel het vooral op, bij het zien van de andere schepen, hoe extreem veilig de Anne Margaretha is. Bij ons kan je tenminste tijdens een storm tegen de reling aanhangen zonder er meteen overheen of zelfs doorheen te vallen.

Na een dagje flaneren in Puerto Williams en een enerverend dinertje met alle gasten in 'het zuidelijkste restaurantje ter wereld', togen we op 16 januari richting Ushuaia, nog 20 mijl van Puerto Williams vandaan. En dat ging niet vanzelf.
Met windkracht 10 tegen, iedereen zeeziek, golven die tot in de kuip over de stuurhut sloegen en al kruisend  probeerden we zo goed en kwaad als het ging er toch te komen. Heinz heeft af en toe overwogen terug te keren. Maar gelukkig lukte het toch en kwamen we aan het begin van de avond aan. En heftig laatste dagje op het water, maar het liet ook zien hoe de overtocht van en naar Antarctica ook zou kúnnen zijn.

Laten we hopen dat de Drake zich ook de volgende reis rustig houdt....

Geen opmerkingen: