18 januari 2015

Schipperen op de Anne Margaretha

Enterprise Island, Antarctica
4 december 2014

15 man op 22 m lengte en 5,5m breedte. Een bedje van 80 cm breed en hoog, een salon waar we net niet met zijn allen inpassen en 24 dagen schommelend tussen de ijsbergen door. De eieren, appels en boter zijn geteld en op rantsoen. Dat is een beetje de situatie waar we ons in bevinden.

Maar al dit maakt ons verre van ongelukkig.
Tuurlijk wil je wel eens een eigen plekje hebben waar je heel even kan zitten zonder dat er iemand tegen je aan leunt omdat er simpelweg niet meer ruimte is. Of dat momentje even voor jezelf, met niemand om je heen, slechts de stilte. Alleen aan tafel zitten. Je eigen muziek heel hard door de boxen laten schallen en dan heel hard dansen (op tafel desnoods). Of al het fruit eten wat je in huis hebt en met niemand rekening te hoeven houden. Languit op de bank liggen en overal je rotzooi laten liggen.....
Dat soort momenten mis ik wel eens.

Maar wederom, hier zijn we verre van ongelukkig. 15 man onbekend van elkaar, bij een ander geplaatst en voor 4 weken aan elkaar over geleverd. De eerste week zoekt iedereen zijn  plek binnen de groep. Uiteindelijk vind je je weg, je danst om elkaar heen en af en toe met elkaar. Je zoekt je eigen plekje dat moment dat de zon schijnt buiten op het dek. Je hoort de stilte tijdens dat uurtje dat je ankerwacht hebt en iedereen ligt te slapen.  En je verheugt je op t  moment dat we weer aan wal zijn, de supermarkten om de hoek is en je 3 kilo fruit kan kopen en dat allemaal helemaal alleen kan opeten...

Het uitzicht van de allereerste ochtend op Antarctica (officieel nog de South Shetland Islands) was die van de Hurtigruten, een cruiseschip uit Noorwegen.  Dat was even gek; denk je aan de andere kant van de wereld te zijn, zie je 400 man in diverse dinghy’s (kleine rubberboot)  in- en uitgeladen worden en over dat heel uitzonderlijke Antarctische eilandje tussen de pinguïns lopen. Maar de afgelopen dagen hebben we welgeteld 2 jachten en 4 cruiseboten gezien, dus uiteindelijk valt t allemaal wel mee.

En ondertussen...ondertussen varen door een gebied waar geen woorden voor zijn, waar geen foto gemaakt van kan worden. Het is hier simpelweg onbeschrijfelijk mooi.
De magie van besneeuwde bergtoppen, gletsjers waar het ijs van af kalft en met veel gedonder de zee in stort, een uitzicht waar je u tegen zegt. We varen tussen ijsbergen door die vanuit elke hoek weer iets anders voorstellen. Eerst lijkt het op een draak, maar varen we er omheen zie je ineens het Sydney opera house.
Varend in de dinghy zwemmen Gentoo pinguïns om ons heen en geloof me, elke pinguïn die als een ballonnetje boven water springt om er gracieus weer in te duiken maakt je blij.

Op het land kunnen we de pinguïns nog beter bestuderen en is het een feest om ze te zien wandelen, duikelen, glijden en stuntelen. Heel soms komt er eentje nieuwsgierig jou kant op gescharreld en blijft vertwijfeld op gepaste afstand staan, maar toch zó dichtbij. De zeeleeuwen, -olifanten, krabbeneters en weddel zeehonden liggen languit op t strand en trekken zich weinig van ons aan. In het waar ze van kunnen smullen. Deze nadrukkelijke aanwezigheid van het dierenleven is in groot contrast met dat op Spitsbergen.

We ankeren in baaien tussen de gletsjers of aan een wrak van een oud walvisschip welke al bijna 80 jaar gestrand in een baai ligt. We maken wandelingetjes aan land daar waar de sneeuw het toelaat en scharrelen met de dinghy langs de kustlijn op zoek naar het Antarctische dierenleven. In de tussentijd zorgen we voor eten, bakken brood en lezen af en toe een boekje.

Zestig mijl in de verte (op een heldere dag; bijna 100 km ver) zie je het vaste land liggen als een magische witte rand aan de horizon.  We varen van baai naar baai. Op het programma staan nog wat bezoekjes aan diverse onderzoeksstations en blijven we door de verrekijker turen op zoek naar orka's en walvissen.


We moeten aan boord een beetje om elkaar heen manoeuvreren, maar ik denk dat iedereen het met me eens is dat dat echt in schril contrast staat met het gebied waar we met Anne Margaretha doorheen manoeuvreren. Antarctica is echt wonderland.

Geen opmerkingen: