14 februari 2015

de hele wereld tezamen


Een paar Hollanders, twee Duitsers, een Taiwanees (woonachtig in de US), een Thai (ook wonende in de US), een Russin, een Australische, en een Britse. Bijna alle continenten zijn op de een of andere manier hier aan boord vertegenwoordigd, en met zijn allen varen we naar het zevende continent. Daar waar niemand woont.

Het is een bont gezelschap. Onze Taiwanese heeft haar hele tas volgestouwd met allerhande zaken waarvan ze dacht niet zonder te kunnen. Échte sojasaus, Chinese groene thee, noodles, vispoeder, Chinese poederontbijt, chocoladerepen en natuurlijk ook een paar appels en bananen. Je weet immers nooit wat wij je op zo een schip te eten krijgt. De Australische die ondertussen al vele jaren in de UK woont spreekt iedereen nog immer aan met 'mate'; "oh, no worries mate". De Britse had alleen haar 'Wellingtons' (Brits voor kaplaars) mee en kocht vlak voor vertrek nog een paar fel roze crocs (van die 'huis'-sandalen) die precies bij haar outfit paste. Ondertussen was ze wel een van de weinige die gedurende de hele reis, terwijl de golven over de stuurhut sloegen paraat tijdens de wachturen, dag en nacht. Iemand anders die nooit ontbrak was de Thai, een vriend van de Taiwanese. Ook hij was altijd aanwezig en sloeg geen wacht over.  Hij had voor het eerst in 2 jaar vakantie en energie te over.
De Russin zou het liefst elke avond aardappelen eten en een stukje zwemmen in de ijskoude zee. Dat wij die ene keer op Antarctica slechts één keer in het water doken en er meteen weer uitsprongen leek ze maar belachelijk te vinden. Veel te kort. Toch heb ik haar toen niet nóg een keer het water in zien gaan.
De Duitsers zijn zoals ze altijd zijn, pünktlich. Die hoor je niet klagen en doen wat er gedaan moet worden. De Hollanders....ja, wat zal ik daar een over zeggen. De Hollandse gasten vonden het toch een beetje zwaar op zee, maar daar heb ik zelf ook wel eens last van. Het grote verschil is dat ik wel gewoon mijn wachten moet draaien en zij 'lekker' in hun bed mogen blijven liggen. Ik geef ze geen ongelijk. 

Al met al zijn we met zijn allen op pad en het is heel leuk om met zoveel verschillende culturele achtergronden op pad te zijn. De pindakaas krijgt een heel andere betekenis en er het is maar net wat je van huis uit gewend bent om te eten. Nederlandse pap lijkt helemaal niet op de Taiwanese pap en ook brood blijkt toch wel heel erg Hollands. Olijven en vis bij het ontbijt zijn geen uitzondering en er verschijnt zelf een keer een soort van Engels ontbijt. Iedereen brengt zijn eigen culturele achtergrond mee en zo leren we ook van elkaar. Altijd maar die Hollandse nuchterheid aan boord gaat uiteindelijk ook vervelen.

2 opmerkingen:

Henk Eggens zei

Hey Julie, Weer een goed avontuur en behouden vaart! Ik blijf je volgen, door middel van je foto's en berichten, en op de kaart!

Julie Tabbers zei

leuk Henk!