16 februari 2015

kleine pinguïns worden groot.


Kleine pinguïns worden groot. Het seizoen is hier maar kort, en in de paar weken dat ik hier met de Anne Margaretha rondscharrel, zie ik pinguïns op het ei, mini pinguïns net uit het ei, iets grotere pinguïns die hun moeder achterna lopen en nog grotere die met hun andere vriendjes in de crèche zitten.

Pinguïns zijn echt hilarisch. Wij hebben drie soorten gezien, magalaan (in Patagonia), gentoo en chinstrap pinguïns. Het voordeel van twee keer naar Antarctica is dat je ook verschillende seizoenen meemaakt. De seizoenen vliegen hier iets sneller voorbij dan thuis. Aangezien de winter nogal koud is en heel lang duurt, gebeurt alles binnen de drie zomermaanden december, januari en februari.

De eerste keer dat ik met (chinstrap) pinguïns werd geconfronteerd waggelden en gleden ze op hun buiken nog door de sneeuw. Heel onhandig ziet dat eruit, die mini vleugels waar je niks mee lijkt te kunnen. Maar het schijnt toch echt een functie te hebben, vooral als ze zwemmen. Als ze lopen, dan vallen ze een beetje van links naar rechts, als een pendulum, wat dan weer energie bespaart die ze in die koude wintermaanden goed kunnen gebruiken.
Toch ziet het er allemaal heel erg grappig uit. Ze kunnen je ook echt zo aankijken...



Iets zuidelijker tijdens de eerste Antarctica reis zagen we ook al (gentoo) pinguïns op het nest. Sommigen hadden zelf al hele kleine kuikens. Donzige balletjes die onder de buik van moeders uitstaken (of vaders, zo ervaren ben ik nog niet dat ik dat onderscheid kan zien).  De nesten zijn gemaakt van kleine steentjes die ze vooral van elkaar afpakken. Zo pikte twee pinguïns doodleuk van een derde, die op een nest lag, de steentjes onder haar buik vandaan. En terwijl ze de ene probeerde af te poeieren, pakte de andere van de andere kant weer een steentje...

Nu, vier weken later zijn de kleine kuikens groot geworden en alle eieren uitgebroed. De donzige balletjes zijn nu donzige mini pinguïns die achter hun moeder (of vader) aanhollen. Ze krijgen van hun ouders van ver uit de keel een hapje eten, fijngemalen krill die eerst in de buik van moeders goed verteerd is.  Sommige liggen ergens in de modder alsof ze net zijn gevloerd door een van hun vriendjes, anderen hobbelen achter elkaar aan. Maar de natuur laat zich hier gelden en af en toe moet een kleine pinguïn het opnemen tegen de Skua, een vogel 3x zo groot en een die het gevecht altijd wint en zo zijn maaltje bijeen scharrelt. Au. Hoort erbij...

Het is ongelofelijk te zien hoe ze tijdens een storm met windvlagen van 11/12 bft bovenop de rots blijven staan. Terwijl wij het schip veilig leggen met extra lijnen waardoor we uiteindelijk in een web van 8 lijnen verankerd liggen (weer een ander verhaal), staan de pinguïns bovenop de berg met hun rug naar de wind, langzaam verdwijnend onder een laagje sneeuw.
Ongeveer 60 % van de jonkies overleeft hun eerste jaar, daarna moeten ze de winter op Antarctica zien te overleven en begint het hele riedeltje weer opnieuw.
you gotta love the pinguïns.


Geen opmerkingen: